ورشکستگی آبی؛ تهدید جدی برای بقای میلیون‌ها ایرانی

حرف شمال| پروفسور شبنم دلفانی دانشمند ایرانی_بریتانیایی در نامه ای به مقامات ارشد ایران، UNDP و UNبرای بحران کم آبی ایران هشدار جدی داد.

در متن این نامه آمده است؛ 

ایران امروز با بحرانی روبروست که دیگر نمی‌توان آن را نادیده گرفت: *ورشکستگی آبی و کم‌آبی شدید* که زندگی میلیون‌ها نفر را تهدید می‌کند.این بحران، صرفاً موضوعی محیط‌زیستی نیست ، بلکه مسأله‌ای انسانی، اخلاقی و امنیتی است.

رودخانه‌ها خشک شده‌اند، دریاچه‌ها ناپدید می‌شوند، زمین‌های کشاورزی ترک خورده‌اند، و خانواده‌هایی که روزگاری از آب و خاک خود زندگی می‌گرفتند، اکنون در جستجوی آب، نان و آینده‌ای امن هستند.

به‌عنوان “سفیر محیط‌زیست منطقه منا و سفیر جهانی زنان برای صلح”، نامه‌ای رسمی به مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران و همچنین نمایندگان برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در ایران و منطقه ارسال کرده‌ام.

در این نامه، ضمن “هشدار جدی درباره عمق فاجعه، بر ضرورت تغییر رویکرد، صداقت در مدیریت منابع و همبستگی بین‌المللی” تأکید کرده‌ام. ما در این مسیر، هنوز شانس نجات منابع آبی را داریم؛ اما فرصت بسیار محدود است.

برخی واقعیت‌های نگران‌کننده:

 • بیش از ۸۵٪ منابع آب زیرزمینی کشور از بین رفته‌اند

 • ۲۸ استان با تنش آبی شدید روبرو هستند

 • میلیون‌ها نفر با خطر مهاجرت اجباری، بیکاری و ناامنی غذایی مواجه‌اند

 • اکوسیستم‌های ارزشمند چون دریاچه ارومیه و زاینده‌رود به‌طرز خطرناکی رو به نابودی رفته‌اند

در نامه‌ام خواستار اقدامات زیر شدم:

 • اعلام وضعیت اضطراری زیست‌محیطی

 • اصلاح حکمرانی آب و شفاف‌سازی و مسئول پذیر کردن وزارت نیرو و جهاد، زمینه برای مشارکت مردم و متخصصان

 • تغییر در الگوی کشاورزی با حمایت از روش‌های پایدار

 • خروج کامل آب و غذا از تحریم‌ها و فشارهای سیاسی — این دو، حق طبیعی مردم‌اند، نه ابزار چانه‌زنی

همچنین از سازمان ملل متحد و UNDP خواسته‌ام که نقشی فعال‌تر، شفاف‌تر و مسئولانه‌تر ایفا کنند. در این بحران، بی‌طرفی به معنای بی‌عملی نیست. مردم انتظار دارند که نهادهای بین‌المللی، نه فقط نظاره‌گر، بلکه حامی عدالت اقلیمی باشند.

به یاد داشته باشیم:این بحران، فقط مربوط به ایران نیست. خشک‌سالی، مهاجرت، ناامنی و نابرابری، مرز نمی‌شناسد. اگر امروز اقدام نکنیم، فردا خیلی دیر خواهد بود.

من این صدا را، از سوی مادران، کودکان، کشاورزان، و تمام کسانی که زندگی‌شان به زمین و آب وابسته است، به گوش شما می‌رسانم. باشد که این هشدار، آغازی باشد برای مسئولیت، برای تغییر، و برای نجات.

با احترام/ پروفسور شبنم دلفانی